Kłecko

Font Size

Cpanel

Miejscowości A-Z (ciekawostki)

Link do: "Miejscowości gminy Kłecko leżące na obszarze Lednickiego Parku Krajobrazowego i w jego najbliższej okolicy.."


BIELAWY

Wzmiankowana w 1580 r. W latach 70 - tych XIX w. Bielawy zamieszkiwało w 27 domach 217 osób.

BISKUPICE

Pierwsza wzmianka, pochodzi z 1357 r. Należała do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. W latach 70 - tych XIX w. mieściła się tu karczma. Wieś liczyła 16 domów zamieszkałych przez 126 mieszkańców.

BOJANICE

W Bojanicach odnaleziono wiele śladów kultury pomorskiej, która rozwijała się na tych terenach w drugiej połowie okresu holsztackiego 550 lat p.n.e. Najstarsza wzmianka o wsi pochodzi z 1397 r. Patronem kościoła św. Piotra i Pawła w Gnieźnie był każdorazowo dziedzic Bojanic. Z gruntów w Bojanicach oddawano do 1802 r. dziesięcinę na rzecz tego kościoła. W 1802 r. arcybiskup - hrabia Ignacy Raczyński - Bojanice przyłączył do parafii w Sokolnikach. W latach 70 - tych XIX w. wieś obejmowała 6 domów zamieszkałych przez 149 mieszkańców.

BRZOZOGAJ

Brzozogaj położony jest nad jeziorem Działyńskim. W 1580 r. wieś należała do rodziny Latalskich ; później do Opalów. Dnia 7.V.1656 r., na polach Brzozogaju rozegrała się przegrana przez Polaków bitwa polsko - szwedzka, w której brali udział St. Czarniecki, J. Lubomirski i w randze pułkownika J. Sobieski przyszły król Polski. W 1889 r. wieś należała do barona v. Sprengera.

 

CHARBOWO

Była własnością rodu Sulimów. W 1520 r. wieś oddawała dziesięcinę do kościoła w Kłecku. W okresie reformacji w Charbowie osiedlili się osadnicy ze Szkocji.

CZECHY

Prawdopodobnie dawniej osada jeńców czeskich. W 1520 r. wieś oddawała dziesięcinę do kościoła w Kłecku. W latach 70 - tych XIX w. liczyła 10 domów i 144 mieszkańców.

DĘBNICA

Dębnica w dawnych czasach podzielona była na kilka części.Dębnicę Rodowitą posiadał w 1136 r. arcybiskup gnieźnieński. Tę część zamieszkiwało 5 kmieci: Smarczek, Doman, Siedlewit, Łokana i Wieścina. W 1325 r. wieś przeszła w ręce Kapituły gnieźnieńskiej. Inna część Dębnicy tzw. Książęca darowana została w 1236 r. przez księcia Wł. Odonica biskupowi poznańskiemu - Pawłowi, który oddał ją w 1253 r. klasztorowi henrykowskiemu. Kolejna część Dębnicy należała do Piotra Ojerowicza, jeszcze inna do Bogusza. Dębnicę zjednoczyli około XIV w. Ojerze i Czestkowie z Porajów. W XVI, XVII i w początkach XVIII w. wieś była własnością Latalskich. Obecny kościół w Dębnicy pochodzi z 1726 r., rozbudowany w latach międzywojennych. Przy nim znajduje się dzwonnica z dwoma dzwonami ; jeden z nich pochodzi z przełomu XIII i XIV w., drugi z 1556r.

DZIAŁYŃ

W Działyniu odnaleziono liczne ślady kultury pomorskiej rozwijającej się 550 lat p.n.e. Wieś położona nad dwoma jeziorami ; Działyńskim i Biskupickim. Działyń założony został w 1777 r. przez Działyńskich na terenie byłej wsi Pępice. Wieś otrzymała prawa miejskie, które jednak szybko utraciła. Późniejszymi właścicielami Działynia byli Latalscy. W latach 80 - tych XIX w. wieś liczyła 206 mieszkańców. Najciekawszym zabytkiem wsi jest klasycystyczny spichlerz z pierwszej połowy XIX w. oraz park krajobrazowy, założony w pierwszej połowie XIX w. otaczający mocno przebudowany dwór.

DZIEĆMIARKI

Najstarsza wzmianka, dotycząca wsi pochodzi z 1378 r. Stanowiła własność Krzyżanowskich, a w latach 40 - tych XIX w. właścicielem był hrabia Albin Węsierski. W latach 70 - tych XIX w. wieś składała się z dwóch części: Dziećmiarek i folwarku Słępowo licząc 170 mieszkańców i 14 domów.

GORZUCHOWO

Najstarsza wzmianka dotycząca Gorzuchowa pochodzi z 1388 r. W 1520 r. wieś oddawała dziesięcinę do kościoła w Modliszewku. W 1872 r. wykopano tu "skarby" pochodzące z czasów pierwszych Piastów. Właścicielami Gorzuchowa w 1761 r. byli bracia Szeliscy, którzy oskarżyli 10 kobiet o uprawianie czarów, z których najmłodsza miała trzynaście lat. Wyrokiem sądu z Kiszkowa 30.IX.1761 r. skazano je na stos. Wyrok został wykonany pod lasem "Kuś", pomiędzy Gorzuchowem a Wilkowyją. Był to jeden z ostatnich tego rodzaju procesów. W 1776 r. Sejm zakazał sądzenia za czary. Z procesem tym, związana jest legenda, która głosi, że z jedna z kobiet tuż przed śmiercią rzuciła klątwę na Kiszkowo, według niej miasto miało na powrót zostać wsią i stracić swą nazwę... Klątwa ta spełniła się, gdyż Kiszkowo pod koniec XIX w. utraciło prawa miejskie, a władze niemieckie zmieniły nazwę na Welnau.

KAMIENIEC

Kamieniec był własnością Bolesława Pobożnego, który w 1271 r. podarował wieś braciom: Jakubowi, Wojciechowi i Andrzejowi Miłostanom, w nagrodę "za wierne i nader pożyteczne usługi". Bracia Miłostanowie podczas wojny ukryli B. Pobożnego, ratując mu w ten sposób życie. W 1735 r. wieś była własnością woźnych królewskich, którym nadano przywileje, podobne do przywilejów szlacheckich. Przed 1608 r. mieszkańcy Kamieńca, z własnych dochodów, wybudowali drewniany kościół, który istniał aż do 1851 r.

KOMOROWO

Komorowo znane było już w 1357r.należało wówczas do Kapituły gnieźnieńskiej. W 1520 r. wieś oddawała dziesięcinę do Waliszewa, wzmiankowana również w 1580r. W latach 80 - tych XIX w. Komorowo liczyło 157 mieszkańców.

KOPYDŁOWO

Wzmiankowana po raz pierwszy w 1399 r. W latach 80 - tych XIX w. Kopydłowo liczyło 94 mieszkańców.

MICHALCZA

Wieś wzmiankowana w 1580 r. Stanowiła własność Bylinów - Szreniewiczów. W latach 80 - tych XIX w. Michalcza liczyła 100 mieszkańców.

POLSKA WIEŚ

W średniowieczu była to jedna z nielicznych wsi, lokowanych na prawie polskim, w przeciwieństwie do powszechnej lokacji na prawie niemieckim. Znajdował się tu XIX w. wiatrak tzw. Paltrak (spłonął w nocy z 5/6 maja 2004r.). Niedaleko Polskiej Wsi istnieje piaszczyste wzniesienie zwane Łysą Górą, na której wedle podania "czarownice z diabłami tańcowały".

POMARZANY

Pomarzany wzmiankowane po raz pierwszy w 1284 r. i były wówczas własnością kasztelana poznańskiego Tomisława z Szamotuł. W średniowieczu osadę tą zasiedlono jeńcami z Pomorza. Znajduje się tu, założony w pierwszej połowie XIX w., park krajobrazowy. Na przełomie XII i XIV w. Nałęczowie ufundowali tu drewniany kościół, rozebrany w 1758 r. Na krańcu wsi znajduje się legendarny głaz, na którego powierzchni znajduje się odcisk stopy i liczne wgłębienia. W 1773r. były własnością Mikołaja Węsierskiego. W 1892r. dzięki staraniom właściciela Pomarzan z rodu Chełmickich, wybudowano kościół murowany. Dwór w Pomarzanach około 1918r.

PRUCHNOWO

Wieś pod koniec XIX w. należała do barona v. Sprengera; liczyła wówczas 95 mieszkańców i obejmowała 4 domostwa.

SULIN

W dawnych czasach stanowiła własność rycerską. Wzmiankowany w 1253 i 1357 r. W 1415 r. był własnością rodu Porajów, potem Bylinowiców i Szreniawiców. W 1504 r. rozgraniczono Sulin od Dębnicy. W 1580 r. właścicielem Sulina był J. Latalski, a w 1620 r. Jan Jerzychowski. W 1793 r. właścicielem był Adam Rozbicki. Na północnym krańcu wsi, po zachodniej stronie drogi Komorowo - Dębnica, istniał dwór. Dziś pozostałością po nim jest zachowana część parku dworskiego. W latach 80 - tych XIX w. właścicielem Sulina była rodzina Zawadzkich, wieś liczyła 119 mieszkańców.

ŚWINIARY

Najstarsza wzmianka pochodzi z 1387 r. Dawne dobra Sulimów i Bylinów - Szreniawiców. W 1498r. właścicielami wsi byli Jan i Katarzyna Czechowscy. W 1520r. wieś oddawała dziesięcinę do Kościoła w Kłecku. W 1580r. Świniary podzielono pomiędzy właścicieli. Jedna część przypadała Janowi Świniarskiemu, druga Jerzemu Popowskiemu. W 1793r. właścicielem był Maciej Rowiński, a pod koniec XIX w. Jerzy Malczewski, który wieś sprzedał Komisji Kolonizacyjnej. Wieś liczyła wówczas 190 osób. W dawnych Świniarach były dwa dwory. Obecnie we wsi znajduje się jeden dwór, XIX - wieczny spichlerz, zabytkowa kuźnia oraz kościół parafialny.

UŁANOWO

Należała do rodu rycerskiego Sulimów. Najstarsza wzmianka pisemna pochodzi z 1387r. Wieś należała do parafii w Kłecku. W 1441 r. Ułanowo oddawało dziesięcinę do kościoła w Sokolnikach. Znajduje się tu XIX - wieczny dwór, pokryty dachem naczółkowym.

WALISZEWO

Znana już w 1357 r. stanowiła wówczas własność Kapituły gnieźnieńskiej. Waliszewo położone jest nad Jeziorem Lednickim, u którego brzegu znajduje się drewniany kościół p.w. św. Katarzyny, zbudowany w 1759r. Wewnątrz kościoła znajduje się rzeźba Matki Boskiej i św. Jana z pierwszej połowy XV w. Wnętrze kościoła jest w stylu barokowym i rokokowym ; m.in. główny ołtarz z 1760r. Przy kościele rośnie kilkusetletnia lipa: pomnik przyrody.

WILKOWYJA

Wieś rycerska; własność rodu Junoszy. Najstarsza wzmianka pochodzi z 1580r., wieś płaciła wówczas dziesięcinę do Kłecka. W 1793r. dziedzicem Wilkowyji był Mikołaj Węsierski.

ZAKRZEWO (więcej)

Wieś wzmiankowana w 1389r.  Właścicielem był ród Opalów. W 1520r. dziesięcinę z dworu oddawano do kościoła w Sławnie. W 1566r. właścicielem był Mielżyński, a w XVIII w. Węsierscy. Od 1878r. Zakrzewo przeszło w ręce Chełmickich. Znajdowała się tu wówczas gorzelnia, młyn parowy i tartak. W 1867r. jeszcze przez Albina hr. Węsierskiego został wybudowany neorenesansowy pałac. Budowniczym tych obiektów pałacowych był prawdopodobnie mieszkaniec Gniezna Ludwik Ballenstaedt. Pałac otoczony jest 15,8 hektarowym parkiem krajobrazowym, zaprojektowanym przez francuskiego ogrodnika Augustyna Denizota. Obecnie jest to bankowe Centrum Szkolenia BZ WBK. Pod koniec XIX w. wieś dworska obejmowała powierzchnię 780 ha. Zamieszkiwało ją 238 osób w 71 domach. Wieś gospodarska obejmowała 62 ha. Mieszkało w niej 24 mieszkańców, w czterech domach.

Copyright © 2011 Urząd Miejski Gminy Kłecko, ul. Dworcowa 14, 62 - 270 Kłecko, tel. 61 427 01 25,  fax 61 427 02 21